عاشورا، پشتوانه فرهنگي انتظار

فرهنگ «عاشورا»، زمينه‏ساز فرهنگ «انتظار» است. «انتظار» ادامه عاشورا است و چشم به راه حسين ديگري نشستن در کربلايي به وسعت جهان.

فرهنگ «عاشورا» آن چنان در روح انسان‏ها، رسوخ کرده و آتش عشقش، شراره‏اي در دل‏ها انداخته که بدون ترديد، مؤثرترين و پايدارترين عنصر فرهنگ‏ساز، براي شيعيان و تمامي انسان‏هاي آزاده عالم است. به گفته امام راحل (ره): «ما هر چه داريم از محرم و صفر داريم».

منتظران مهدي، پرورش يافتگان مکتب عاشورا

ياران مهدي (ع)، همه عاشورايي‏اند و در مکتب حسين (ع) پرورش يافته و باليده‏اند.

کساني مي‏توانند در رکاب مهدي (ع) باشند و امام حق را ياري رسانند که در مکتب «عاشورا» آبديده شده و معيار جنگ و صلح را از او آموخته باشند که حسين (ع) خود معيار سلم و حرب و تولاّ و تبرّا است.

طلب ياري‏

فرياد استنصار و طلب ياري حسين (ع)، هنوز هم از رواق تاريخ به گوش مي‏رسد: «هل من ناصرٍ ينصرني؛ هل من مغيث يغيثنا؛ هل من ذابّ يذبّ عن حرم رسول الله».

فرياد استنصار مهدي (ع)، نيز همواره بلند است. آيا کسي هست که مهدي آل محمد را ياري کند؟ آيا کسي هست عشق مرا در دل‏ها زنده کند؟ و انسان‏هاي بريده از مرا، با من پيوند زند؟

مي‏گويند با شنيدن فرياد «هل من ناصر حسيني»، گهواره علي اصغر تکان خورد! آيا با شنيدن «هل من ناصر مهدوي» نيز، دلي هست که بلرزد و با امامش عهد و پيماني ببندد و به کمک او برخيزد؟ آن هم در اين عصر وانفسا؟!

«او در روز ظهور خود به ديوار کعبه تکيه داده بانگ بر مي‏دارد: «اي مردم! ما از خداوند ياري مي‏جوييم. هر که مي‏خواهد ما را اجابت کند... از شما مي‏خواهم که به حق خدا و به حق رسول خدا و به حق خودم بر شما - که حق قرابت رسول‏اللَّه (ص) مي‏باشد - ما را کمک کنيد و کساني را که به ما ظلم مي‏کنند، از ما بازداريد که ما را ترسانده و بر ما ظلم کرده‏اند. از شهر و فرزندانمان جدا کرده، بر ما ستم روا داشتند و شوريدند. اهل باطل حقمان را گرفته، بر ما افترا بستند. خدا را درباره ما در نظر آوريد! ما را تنها نگذاشته،. ياريمان کنيد که خداوند شما را ياري مي‏کند».

اميدوارم به دردتون بخوره

براي ديدن سوالات به ادامه مطلب بريد

چه گناهي دارند جوانان علاقه‌مند به تو كه نمي‌توانند بلنداي عظمت تو را در فراز مناره‌هاي مسجدي به نام تو جستجو كنند؟
چه تقصيري دارند نوجوانان عزيزي كه آنها را به اين پندار واداشته‌اند كه نور معرفت تو را در ‍ژرفاي چاه عريضه جستجو كنند؟
اي مسافر غريب! نمي‌خواهم دردي بر دردهاي تو باشم كه اين دلگويه‌هاي دل دردمندست. و نه زخمي بر دل دوستان راستين تو، كه حساب آنها، نيك مي‌دانم از اين خطاب‌ها جداست.
زهي خوشخيالي است كه موج گوش‌آزار حضور بي‌حاصل برخي وقت‌گذران‌ها را به ظهور صغرا تفسير كنيم كه نيمه شبها تابستان برخي مكان‌هاي منسوب به تو، گواهي بر ناصواب بودن اين برداشت است.
خود خوب مي‌دانيم آنچه بر ما مي‌رود، نه ياد تنهايي‌هاي غريبانه تو، كه رفع نيازهاي پست دنيايي ماست.
و اين هجوم، نه براي آزادي تو از زندان غيبت، كه براي رفاه بيشتر خود است.
به راستي كدام‌يك از ما مدعيانيم كه آمدن تو را آن‌گونه كه واقعيت خواهد يافت، برتابيم؟
تا چه حد خود را براي آن آمدن، مهيا ساخته‌ايم؟...
و ماآيا هرگز به اين فكر كرد‌ه‌ايم گريه‌هاي نيمه شب آن مسافر غريب براي چيست؟
بي‌گمان بخشي از آن مويه‌ها براي بي وفايي ماست.
او مي‌گريد؛ اما نه براي عريضه‌هاي چاه‌ها؛ كه براي گرفتارآمدگان در چاه‌هاي خود خواهي.
او مي‌گريد؛ اما نه براي فرو غلطيدن جوانان در ورطه‌هاي گمراهي كه براي سكوت دانشمندان.
مي‌نالد . اما نه براي خود كه براي ما...

به تعداد آدم ها راه رسیدن به خدا وجود دارد!!

چند بار تا حالا این جمله به گوشتون خورده؟چند بار تا حالا به زبون آوردینش؟هیچ موقع نشستین و به این جمله و اعماقش فکر کنین؟

عمق این جمله یعنی : یه فاتحه واسه "دین" بخونین. و چه زیرکانه این تفکر رو - این جمله رو - جا انداختن بینمون.

عزیز دلم :

به تعداد آدم ها راه رسیدن به خدا وجود ندارد.